می دونم گاهی بی منطقم؛گاهی حتی خواسته هام هم معنا و مفهومی نداره ؛اما بدون نمی خوام اینجوری باشم و این اتفاقات بیفته

برای همیشه می گم دیگه این اتفاقات نخواهد افتاد..................

اما تا می خوام حرف بزنم هزاران هزار نگرانی و فکر ؛هزاران ملاحظه تو ذهنم می یاد و با خودم تکرار می کنم اگر اینجور بشه و اگر اون اتفاق بیفته چی

فکر می کنم برای حرف زدن اول باید کلی توضیح بدم تا طرف مقابل بدونه چرا و چطور من این کار رو کردم؛فکر می کنم باید راجع به موقعیت مکانی و زماین اول حسابی مقدمه چینی بکنم تا طرف بتونه من رو بفهمه

اما همین که دهن باز می کنم تا بگم احساس می کنم حرفم حرفی نیست که بشه زد

من به خودم بد کردم؛من با خودم جنگیدم؛من خودم رو ندیدم و خودم رو له کردم

من خودم رو در برابر خیلی آدمهایی که نباید؛شکستم

من مرزهای زیادی رو شکستم ؛مرزهایی که برای کشیده شدن دوبارشون خیلی عذاب کشیدم

من؛من رو از دست دادم

گاهی فکر می کنم وقتی چیزی رو می خوام خیلی بداخلاق می شم نمی دونم چرا حرف

نمی زنم و انتظار دارم بفهمی که دلم چی می خواد..

می خواستم با خودم تنها باشم اما دوست داشتم تو همون دورو بر باشی...می خواستم نگاهت رو حس کنم،بدونم هستی ،می دونی گاهی دلم می خواد ازت فاصله بگیرم اما دوست دارم تو این فاصله رو بشکنی،دوست دارم بفهمی که به بودنت نیاز هست اما از دور

این روزها تلخم،مثل بادومی که با ولع بر می داری تا بخوری اما از تلخیش تمام وجودت بهم

 می ریزه،طعم تلخ خودم رو حس می کنم می دونم...

نمی دونم بهت چی بگم...نمی دونم از این به بعد میتونم باهات حرف بزنم و تو رون نگاه کنم یا نه

فقط می تونم بگم دیشب برای اولین بار من...منی که هیچ وقت کسی اینجوری ندیده بودم نفرت رو احساس کردم و گفتم نمی گذارم کاری رو که شروع کردی تموم کنی

امیدوارم یک روز همه بفهمن تو کی هستی و چه کاره ای

دلم خیلی شکست خیلی

نمی دونم هنوز هم به این مزخرفات اعتقاد دارم یا نه اما هر وقت تصوریش تو ذهنم می یاد تمام تنم تیر می کشه و بغض می کنم ...

من نمی گذارم کاری رو که می خوای انجام بدی

من مثل تو این کارها رو بلد نیستم...اما آه من رو درآوردی....

بارها شده وقتی آب به صورتم می زنم و خودم رو توی آینه نگاه می کنم برای لحظه ای مات می شم و با خودم تکرار میکنم این منم توی آیینه؟

آروم سمت آشپزخونه می رم و برای خودم کافی درست می کنم و هر روز به مکالمات شب پیش فکر میکنم و گاهی لبخند می زنم و گاهی هم با خودم قرار می گذارم که دیگه این کار یا اون کار رو نکنم....

لباس می پوشم و از خونه بیرون می یام چراغ های راه پله رو من خاموش می کنم...چراغ های سر در رو خاموش می کنم و از خونه می زنم بیرون...

آدمهای توی مسیر دیگه همه برام آشنان...به بعضی ها لبخند می زنم و نگاهم رو از بعضی ها می دزدم...

به ایستگاه سرویس می رسم و از دکه روزنامه فروشی روزنامه می خرم..هر روز همشهری و دنیای اقتصاد..روزهای شنبه هفته نامه سلامت...

تا زمانی که سرویس بیاد نگاهی به تیترها می کنم....

توی مسیر تا اداره سرم رو تکیه می دم به پنجره و خاطراتم رو مرور میکنم

این روزها زود می رسم...گاهی از آسانسور و گاهی از پله ها استفاده می کنم تا به طبقه ۸ برسم....

زودتر از همه می رسم و چراغها رو دونه دونه روشن می کنم تا سالن تیره و تاریک روشن بشه

کلید رو توی قفل در می پیچونم و روز شروع می شه............